زندگی من (میرزاعلی آیت اللهی)

این وبلاگ بنا دارد شرح مختصری از شهر و محیط و شرایط زندگی نویسنده اش را برای دیگران مطرح سازد

دوچرخه سواری

دوچرخه دریزد جایگاه ویژه ای داشته و دارد.

قبلا هم اشاره ای داشتم به این که بچه هااز

کودکی با دوچرخه بزرگ و تنه بلند آشنا

میشدند.

مراحل یادگیری دوچرخه سواری به این صورت

بود: توپاییک نیم پایی(کودک میله تنه دوچرخه

رازیر بغل میگرفت و پایش رااز مثلث تنه عبور

میداد و پاهاراروی رکاب میگذاشت ولی توان

رکاب زدن کامل را نداشت لذا نیمپایی حرکت

میکرد)-....

توپاییک(همان روش قبلی است ولی کودک

پاهایش بزرگترشده و میتواند کامل رکاب دایره

ای بزند)

نیم پایی(در این حالت روی میله می نشیند

ولی نمیتواندرکاب رادور کامل بزند و نیمه میزند)

دوچرخه سواری کامل که روی زین می نشیند و

پا میزند .......البته باز هم روشهای واسطه

دیگری هست که به علت اختصار مطرح نمیکنم.

حرکات نمایشی:

اولین مرحله یکدستی است که فرمان رابایک

دست میگیرد و دوچرخه را کنترل میکند.

بدون دست:در این حالت بدون گرفتن فرمان

دوچرخه میراند.

مشکل ترین کارها این است که پاهاراروی

فرمان بگذاریم و دست به سینه با شتاب اولیه

دوچرخه برانیم.

در نوشته بعدی خرابکاریهای خوددردوچرخه

سواری را خواهم نوشت

 

  
نویسنده : میرزاعلی آیت اللهی ; ساعت ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/۱٢
تگ ها :